Ik laat mij inspireren door beelden en geluiden die ik in de wereld om mij heen tegenkom. Alledaagse voorwerpen die normaal gesproken onopgemerkt blijven vragen juist mijn aandacht. Bijvoorbeeld een thermoskan die staat te piepen en te kwaken. Of een gootsteen die vrolijke ritmes laat horen. Of een tas die in kleine schokkerige bewegingen in elkaar zakt.

Naast de vertrouwde werkelijkheid bestaat er in mijn ogen een wereld waar wij ook deel van uitmaken, maar waar we ons nauwelijks van bewust zijn. Eigenlijk is die wereld nog vertrouwder dan de wereld die wij menen te kennen en juist daarom is die zo moeilijk te herkennen. Om een voorbeeld te noemen. Het geluid van schuivende stoelen in een kantine is een irrelevant geluid wanneer wij daar met iemand een praatje maken en een kopje koffie drinken. Het zijn ondersteunende geluiden, geluiden waar wij niet meer van schrikken. Onze hersenen kunnen deze geluiden negeren. Wij hebben deze geluiden verbannen naar een andere wereld en kijken er vervolgens niet meer naar om. Deze geluiden hebben kans gezien zich los te maken van hun oorspronkelijke betekenis en presenteren in hun verbannen wereld hun ‘eigenlijke’ geluid. Zonder onze aandacht leiden zij een eigen leven en het lijkt wel alsof ze ons iets willen vertellen. Zie je mij wel, luister eens even naar mij, lijken ze te roepen. In deze wereld vind ik schoonheid. Deze gevonden schoonheid wil ik laten zien en horen en eigenlijk weer terug geven aan de toeschouwer.

Om een idee te geven hoe ik aan mijn gevonden beelden kom, hieronder enkele verhaaltjes.

Stoelen 

Hoe komt het dat je tijden geen aandacht schenkt aan een bepaald geluid, terwijl dan ineens uit het niets datzelfde geluid je iets kan vertellen. Dat overkwam mij in de kantine waar regelmatig plastic stoelen schrapen over een betonnen vloer. Bij iedere beweging die je op zo'n stoel maakt hoor je een snerpend of raspend geluid. Vaak kort, maar soms ook langgerekt, afhankelijk van het gedrag van de persoon die op de stoel zit. Door al het gezoem van pratende mensen heen hoorde ik die piepende en krassende geluidjes van de stoelen. Die geluidjes namen in mijn beleving al gauw meer ruimte in dan de rest van de omgevingsgeluiden. Al luisterend werd ik mij bewust van een enorm gevarieerd scala aan gegrom, gepiep, gekras en gezucht dat om de zoveel tijd van zich liet horen. Eigenaardige geluiden die op elkaar leken te reageren. Zachte, zingende, klagende, hoestende, boze, woeste, brutale ongegeneerde geluiden. Waar was ik al die tijd?